سوال اینه که از جوابت تعجب کردم؟ نه! شاید یکم از وقاحت جواب دادنت تعجب کرده باشم!؟ اونم نه!یا شاید...واقعیت اینه ک این دوستت ندارم ها رو هربار ب هرنحو شنیدمحتی ب دوستت ندارم های نگفته ات - وقتی دوستت دارم نگفتی ک دروغ نگی - هم عادت کردمامااااااما اینبار ک گفتی نمیدونم با این دوستت ندارم آخر با خودم گفتم آیا این همون چیزیه ک همیشه میخوای بشنوی؟اینبار حتی قبل از سوالم از این دلهره همیشگی بدم اومد واسه همین با همین لبهای همیشه دوخته بی حرف و ساکت - مث همیشه - خودم کفشایی رو ک ی عمره جفته پام کردمو...دارم میرم و کلام آخری ک حتی تلخ هم نیست:خدانگهدار! 27 آبان 95

حیران نیم ز جور تو، این عادت تو بود
حیران از خودم ک دگر طاقتم نبود!
روزی ب یاد من همه اندوه می شوی
میخوانی این غزل ک چرا درد می سرود؟

27 آبان 95